Dat de lift onbetrouwbaar is, daar zijn we aan gewend. Hij is oud en al jaren aan vervanging toe. We kennen zijn kwalen en schrikken niet meer als hij hapert. Nieuwkomers en postbodes wel.

Als hij er de brui aan geeft schelden we hem de huid vol en overwegen vervolgens of boodschappen doen wel echt nodig is. Als hij er de brui aan geeft, klagen we onze nood bij elkaar en dat komt de gemeenschapszin ten goede.

Naarmate de lift langer buiten gebruik blijft neemt de onrust toe. Want wie zal dat – een nieuwe lift – betalen. Dat huurders en eigenaren hierover van mening verschillen, komt de projectontwikkelaar goed uit.

Sinds kort maakt de lift standaard een tussenstop op de derde verdieping. Een eenvoudig te verhelpen euvel – kwestie van een veertje vervangen, maar tot nu toe heeft niemand de moeite genomen de beheerder op de hoogte te stellen.

Met de tussenstop is de onbetrouwbaarheid een nieuwe fase ingegaan. Vanaf nu liggen alle opties open, van net doen of er niets aan de hand is tot onder het mom van ‘goed voor mijn conditie’ trap op trap af trap op trap af trap op trap af trap op trap af trap op trap af trap op trap af trap op.

Een greep uit het Hanta-archief:

• Iris – Maarten van Buuren
• Tot de zee splijt – graphic poem (3)
• De verdovers – Anna Enquist
• De echte Richard III
• Aan tafel!