‘Het is een patina van het verleden. We zijn niet echt in de jaren ’40, we zijn ingebed in de herinnering van de tijd,’ legde Nigel uit. Het spoor had ze naar een oud pakhuis geleid, een pakhuis dat er al stond sinds het eind van de negentiende eeuw. In die tijd had het rollen [...]

Glenda was geschokt toen ze hoorde dat ze met de metro zouden gaan. ‘Je zou denken dat ik er inmiddels wel aan gewend zou zijn, de dingen die mijn jongens uitvreten,’ zei ze, de onderdrukte paniek en woede hoorbaar in haar stem. Ze had foto’s van ze bij zich, van school – Tommy en Timmy, [...]

Nigel kon zich niet herinneren wat er daarna gebeurd was. Misschien hadden ze over petunia’s gepraat. Maar op een zeker punt in de avond werd hij wakker van het rinkelen van de bel en stelde vast dat Peter vertrokken was, de theekopjes waren opgeruimd en op het bijzettafeltje lag het pistool donker bovenop een stapel [...]

Andere mensen hadden gewone talenten, zoals piano spelen of priemgetallen vinden. Het talent van Nigel West was dingen vinden. Verloren sleutels, gedroogde cobra’s, vreemde kleine stukjes: als het bestond vond hij het en bracht het je, netjes verpakt in bruin papier en professioneel met touw ombonden. Of niet – sommige dingen, zoals herinneringen en katten, [...]