In iemands verleden

In welk jaar ben je geboren? Was het in het jaar van de Zesdaagse Oorlog? De Jom Kippoer-oorlog? Misschien in het jaar dat Kennedy werd vermoord? Of ten tijde van de gijzeling van de Amerikaanse ambassade in Iran, of in het jaar van de val van de Muur? Of misschien wel in het jaar dat hij werd opgetrokken? De eerste Golfoorlog? De Praagse Lente? De maanlanding? In het jaar dat Nederland Europees voetbalkampioen werd?

Het is het verleden. Het jaar waarin je bent geboren, is slechts in grijze of sepiakleur terug te brengen. Je haalt het raamwerk van dat jaar uit de geschiedenisboeken, uit romans, documentaires. Maar niet uit je herinneringen.

Ik loop nu rond in het verleden van mijn nichtje. Evie. Ze is enkele maanden oud en sinds zij leeft weet ik dat mijn heden, haar verleden is.

Ze is zich nog niet bewust van de gebeurtenissen die nu gebeuren. Dat zal ze zich pas zijn als ze tot het verleden behoren.

Ik leef in haar sepia-omgeving. Ik werk in die kleur, fiets in die kleur, zit in de kroeg in die kleur, in de bioscoop, in de trein, in de tram. Mijn zorgen zijn in die kleur, mijn vreugde, boosheid en opgetogenheid. En ik zie gebeurtenissen in die kleur. I read the news today, oh boy: Alphen aan den Rijn, de aardbeving in Japan, Anders Behring Breivik in Noorwegen, de rellen in Engeland, Syrië, Libië, de economische crisis, de euro, de zompige zomer, de dood van Clarence Clemons.

Het Watergateschandaal, de Vietnamoorlog: het zijn mijn sepiakleuren, Evie krijgt haar eigen versie. Er wordt al volop aan gewerkt.