Eerst was het er maar één, daarna volgden er snel meer. De ene na de andere tuin onderging een metamorfose. Inmiddels is grijs de dominante kleur in de buurt. Niet dat het ene grijs het andere is. Een verzonken tegeltuin met precies in het midden een kubus van graniet met daarop een dolfijn van buxus die door een hoepel springt is niet te vergelijken met een kiezeltuin waarin twee minuscule borrelende bultjes water blauw oplichten of een vakkundig bestrate voortuin waarin stoeptegels waterpas en in het gelid liggen. Maar ondanks al die variatie: grijs blijft grijs.
Dat het nieuwe groen woekert en welig tiert schijnt te maken te hebben met de volle agenda’s van tweeverdienende ouders die de tijd die ze hadden kunnen besteden aan tuinieren nodig hebben om hun drukbezette kinderen van de ene naar de andere afspraak te racen.
Die verklaring stelt mij enigszins gerust. Ik was namelijk bang dat er achter die gevels mensen wonen die grijs groen mooi vinden.
Leave a Reply