‘Wees waakzaam voor webdief op de Wadden’, kopte de Metro gisteren. Het schijnt steeds vaker voor te komen dat internetoplichters een fictief adres ergens op een Waddeneiland opgeven om het afhalen van aangeboden waar die net zo min bestaat zo moeilijk mogelijk te maken.
Een dergelijke handelwijze is verwerpelijk. Kopers worden gedupeerd – het vooruitzicht een ommelandse [hier geeft de spellingscontrole de suggestie: Amelandse] reis naar één van de eilanden te moeten maken schrikt voldoende af om af te zien van het begeerde en betaalde goed en het verhaal halen.
Ook voor de reputatie van de eilanders is deze manier van doen schadelijk. Die lopen het risico gestigmatiseerd te worden omdat de kans bestaat dat straks uit de statistieken blijkt dat het percentage criminelen op de Waddeneilanden vele malen groter is dan in de rest van Nederland. Zoals ook ooit uit de statistieken bleek dat Schiermonnikoog de gemeente is met het hoogste aantal echtscheidingen. Er waren jaren dat er zelf meer huwelijken ontbonden dan gesloten werden.
Wat de cijfers niet vertelden is dat echtscheidingen geregistreerd worden in de gemeente waar een huwelijk gesloten is en Schier voor mensen uit het hele land een gedroomde trouwlocatie is. De mensen op Schier zijn dus niet losbandiger, ontrouwer of overspeliger dan mensen in de rest van Nederland.
Ontbonden huwelijken en internetdieven met een fictief adres op een van de eilanden zijn voetnoten in de tienduizend-jarige geschiedenis van de eilanden. De kans dat er in een nieuwe druk van De Wadden: een geschiedenis van Mathijs Deen melding van wordt gemaakt, lijkt mij heel erg klein.
Mathijs Deen richt zich op hele andere zaken. En dat doet hij heel gedegen. Meer kan ik er nog niet over zeggen. Op de bladzijden waar ik gebleven ben, zijn de eilanden er nog maar net. Het ijs is nog maar net gesmolten.
Leave a Reply