Het tijdschrift New Republic vroeg vanwege het WK elf intellectuelen (waaronder natuurlijk een aantal schrijvers) naar hun favoriete voetballer. Dat Joseph O’Neill kiest voor Arjen Robben is niet zo heel verbazingwekkend. Joseph O’Neill – schrijver van de roman Netherlands / Laagland – bracht een deel van zijn jeugd in Den Haag door. ‘I’m a Holland fan, so I’ll nominate the Dutchman, even though everything about him is irritating, starting with his displeasing appearance’. Hoewel Robben van alles mist – dat blijkt als O’Neill hem vergelijkt met Keizer, Rensenbrink, Rep, Overmars, Tahamata en La Ling – is hij volgens Joseph O’Neill toch ‘Holland’s best hope for success’:
ARJEN ROBBEN IS ALL LEFT FOOT (THANKFULLY)
I’m a Holland fan, so I’ll nominate the Dutchman, even though everything about him is irritating, starting with his displeasing appearance: Aged 30, he is a ringer for Patrick Stewart, who is 73. Like Stewart, Robben is chronically histrionic, only his is a limited villainous repertoire of dives, false grimaces, and mock seizures. Even his brilliance gets under the skin. Lacking the elegance of Keizer or Rensenbrink, the dash of Rep or Overmars, the erratic virtuosity of Tahamata or La Ling, Robben fits uneasily into the great tradition of orange-shirted wingers. Left-footed, his one move is to zig infield from the right, zig again, and zig one more time; he never zags. Then either he shoots at the far post (never the near) or, if breathed on by a defender, falls down in great pain. Somehow this appalling modus operandi makes him one of the most terrifyingly effective attackers in world football and (van Persie aside) Holland’s best hope for success.
Andere intellectuelen (waaronder de schrijvers Aleksandar Hemon en Karl Ove Knausgaard) hebben andere voorkeuren.
Leave a Reply