Motto: Kleinzeer: de onzichtbare wereld van ziekte – Nadia de Vries

I hated childhood
I hate adulthood
And I love being alive

(uit: Provenance van Mary Ruefle)

Toen Nadia de Vries elf was werd bij haar een auto-immuunziekte geconstateerd die haar leven ingrijpend zou bepalen. De ziekte ontwikkelde zich anders dan voorspeld en Nadia moest leren leven met de wetenschap dat zij niet voor haar vijftiende gestorven is.

De drie laatste regels van het gedicht Provenance (uit de bundel Trances of the Blast) van Mary Ruefle die Nadia de Vries als motto koos, vatten haar ervaringen zoals opgetekend in Kleinzeer: de onzichtbare wereld van ziekte – ze beschrijft hoe ze nadat ze gezond verklaard werd, last kreeg van wat officieel gediagnosticeerd werd als stemmingswisselingen, die haar dwongen zich opnieuw tot het leven te verhouden – kernachtig samen. Zoals die laatste strofe de gemoedstoestand van de ‘ik’ in het gedicht van Mary Ruefle helder weerspiegelt.

Provenance

In the fifth grade
I made a horse of papier-mache
and painted it white
and named it Aurora

We were all going to the hospital
each one with his little animal
to give to the girl who
was lying on her deathbed there
whose name I can’t recall

A classmate with freckles perhaps
or such small feet her footsteps
never mattered much

I did not want to give her anything
It seemed unfair she got to ride Aurora
whom I made with my own two hands
and took aside at birth and said Go
while I had to walk
perhaps for a very long time

I thought perhaps the animals
would all come back
together and on one day
but they never did

And so I have had to deal with wild
intractable people all my days
and have been led astray in a world
of shattered moonlight and beasts and trees
where no one ever even curtsies anymore
or has an understudy
So I have gone up to the little room
in my face, I am making something
out of a jar of freckles
and a jar of glue

I hated childhood
I hate adulthood
And I love being alive