Leesmoeder

Op zoek naar iets heel anders, vind ik in een ijzeren kistje het groene boekje waarin mijn moeder nauwkeurig bijhield welke boeken ze leende uit de openbare bibliotheek in het dorp. Mijn moeder was geen veellezer zoals ik, maar wel iemand die las en zich daar niet voor schaamde. Als het werk gedaan was – mijn moeder hield zich aan een strikt schema waar het de huishoudelijke werkzaamheden betrof – was lezen een geoorloofd tijdverdrijf, en daarmee gaf zij mij een goed voorbeeld.

Voor haar administratie gebruikte mijn moeder een losbladig adresboekje waar ze blanco agendablaadjes invoegde. Zo kon ze min of meer alfabetisch bijhouden wat ze gelezen had, en dat hielp als ze naar de bibliotheek ging om weer een nieuwe voorraad te halen.

Mijn moeder had favoriete schrijvers. Haar lees-boekje bevestigt dat. Het zijn de bekende namen van schrijfsters in een zeker genre. Maar al bladerend valt me op dat mijn moeder toch ook een nieuwsgierige lezer was. Ze kiest meer dan regelmatig schrijvers die op het eerste oog niet in haar straatje passen. De meest vreemde eenden zijn de boeken van schrijvers die ik haar aanraadde.

Eigenlijk is het een hele bonte verzameling, die door mijn moeder zorgvuldig bijgehouden lijst geleende én gelezen lijst boeken in haar groene boekje – groen was de lievelingskleur van mijn moeder. Bont, maar allemaal met even veel zorg genoteerd in dat regelmatige handschrift. Als ik naar die titels kijk, zie ik weer hoe ze al schrijvend van al die letters woorden maakte.