Kijken naar de Tour betekent dat je van het ene naar het andere landmark wordt geleid. Maar het Tourboek doorspitten op literair erfgoed levert dit jaar niet zo heel veel op. Daar had ik me al bij neergelegd, toen ik ontdekte dat de renners vandaag als ze nog maar net begonnen zijn – misschien wandelen ze nog – door Neauphle-le-Château komt. En Neauphle-le-Château, dat is waar Marguerite Duras een van haar huizen had. Duras pendelde tussen drie huizen. In de stad, aan zee en in de luwte van de stad. Over het huis in Neauphle-le-Château schrijft ze in Het materiële leven. Wat ze over dat huis zegt, heeft meer dan wat ze over de andere huizen schrijft met huiselijkheid te maken, maar ook met historisch besef.
Ik heb er heel lang over gedacht om een huis te kopen. Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat ik een nieuw huis zou kunnen bezitten. Het huis is Neauphle, dat waren oorspronkelijke twee boerderijen, kort voor de Revolutie gebouwd. Het zal ruim twee eeuwen oud zijn. Ik heb daar vaak aan gedacht. Op de grens tussen de bossen van Rambouillet en Versailles. In 1958 was het van mij. Ik heb er ’s nachts soms zo sterk aan gedacht dat het pijn deed. Ik zag die vrouwen die het hadden bewoond. Ik zeag die vrouwen die me waren voorgegaan in dezelfde kamers, dezelfde schemeringen. Vóór mij waren er negen generaties vrouwen geweest tussen die muren, veel mensen, daar, rond de vuren, kinderen, knechten, koeienmeiden. In het hele huis waren de hoeken van de deuren gladgeschuurd, afgerond door al die lichamen, kinderen, honden die erlangs waren gestreken.
Dat zijn de dingen waar vrouwen veel aan denken, jarenlang, en die de bedding van hun denken vormen wanneer kinderen klein zijn: hoe behoed je hen voor het kwaad. En dat terwijl het zelden ergens toe leidt.’
(vertaling: Tineke van dijk en Rosalie Siblesz)
Michelle Porte bevroeg Marguerite Duras over de plaatsen die voor haar van belang waren. Dat leverde een boek en een documentaire op: Les lieux de Marguerite Duras. Natuurlijk speelt het huis in Neauphle-le-Château daarin een belangrijke rol. Het boek en de documentaire openen er mee.
Marguerite Duras schreef, en ze regisseerde. Soms was er een verhaal/roman, dat daarna ook nog een film werd. Al is van een letterlijke verfilming zelden spraken. Andersom kon ook: dat een film uiteindelijk ook een verhaal op papier werd. En dat boek bevatte dan meer dan het werk van ander tekst die het midden hield tussen scenario en regieaanwijzing.
Meer dan eens was haar huis in Neauphle-le-Château de locatie waar een film werd opgenomen. Zoals dat ook gold voor haar huis aan zee in Trouville.
Het huis zelf is onderwerp van diverse fotoreportages. Catherine Faux en Alain Guillon betraden de intieme ruimte en kwam (soms wel heel) dicht bij de auteur.
Kleine kans overigens dat het huis daadwerkelijk in beeld komt tijdens de etappe. En nu de etappe is ingekort, komen ze helemaal niet door Neauphle.
Leave a Reply